Skip to main content

Αισιοδοξία βραχυχρόνια, απαισιοδοξία μεσοπρόθεσμα

Αισιοδοξία βραχυχρόνια, απαισιοδοξία μεσοπρόθεσμα
Φωτογραφία: InTime News

Όλες οι ενδείξεις συνηγορούν ότι βραχυπρόθεσμα, τα επόμενα 2-3 χρόνια, θα είναι περίοδος ικανοποιητικής, ίσως και ισχυρής, ανάπτυξης για την Ελλάδα. Η χώρα έχει βγει από τον κύκλο της ακραίας αβεβαιότητας και αστάθειας και η οικονομία έχει βρει τον βηματισμό της: οι τράπεζες έχουν σταθεροποιηθεί, βελτιώνοντας τη ρευστότητα και μειώνοντας τα «κόκκινα» δάνεια, η απασχόληση ενισχύεται, η αγορά ακινήτων βελτιώνεται, οι επιχειρήσεις ενισχύουν τα μεγέθη τους.

Η χώρα ανακάμπτει και μπορεί να πετύχει ισχυρούς ρυθμούς ανάπτυξης για τα επόμενα 2-3 χρόνια ειδικά στην περίπτωση που οι εθνικές εκλογές οδηγήσουν σε κυβέρνηση πιο φιλική με το επιχειρείν και τις επενδύσεις. Η πραγματική εκκίνηση έργων που θα έπρεπε εδώ και χρόνια να ξεκινήσουν, όπως το Ελληνικό, θα μπορούσαν να προκαλέσουν ευφορία.

Μεσοπρόθεσμα όμως η αισιοδοξία υποχωρεί.  Διότι το να κινηθείς ανοδικά μετά από δέκα χρόνια μεγάλης ύφεσης είναι το εύκολο κομμάτι. Η πραγματική πρόκληση είναι να πετύχεις βιώσιμους ρυθμούς ανάπτυξης για μεγαλύτερο χρονικό ορίζοντα και αυτό είναι κάτι που δύσκολα μπορεί να δει κανείς με αισιοδοξία στην Ελλάδα του σήμερα. Ο λόγος είναι ότι τα μεγάλα λειτουργικά προβλήματα της χώρας όχι μόνο παραμένουν αλλά η κατάσταση τα τελευταία χρόνια έχει επιδεινωθεί: δικαιοσύνη, δημόσια διοίκηση, γραφειοκρατία, αδιαφάνεια, εκπαίδευση κ.α. Η χώρα δεν μπορεί να προοδεύσει και να αναπτυχθεί μεσοπρόθεσμα, με μια δημόσια διοίκηση ανήμπορη να διεκπεραιώσει το παραμικρό.

Το τι θα γίνει μακροπρόθεσμα είναι άγνωστο. Αν τα επόμενα χρόνια το πολιτικό προσωπικό καταφέρει να υλοποιήσει τις μεταρρυθμίσεις που μέχρι τώρα πολέμησε πεισματικά η κατάσταση της χώρας και οι προοπτικές μπορεί να βελτιωθούν θεαματικά. Ωστόσο αυτό απαιτεί μια σαρωτική ανανέωση του πολιτικού συστήματος με ικανά άτομα νέων αντιλήψεων, μια ανανέωση που τουλάχιστον ακόμα δεν φαίνεται στον ορίζοντα. Αντίθετα αν οι αντιλήψεις που κυριαρχούν σήμερα σε μεγάλο τμήμα του πολιτικού προσωπικού, που χαρακτηρίζεται από άτομα χαμηλών ικανοτήτων με κύριο προσόν την πίστη τους στο κόμμα, παραμείνουν κυρίαρχες τότε είναι βέβαιο ότι η ανάκαμψη θα αποδειχθεί παρένθεση και η απόκλιση από την προηγμένη Ευρώπη θα διευρυνθεί με ορατό τον κίνδυνο να οδηγήσει σε μια μη αντιστρέψιμη κατάσταση.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Δικαιοσύνη: Το μεγαλύτερο πρόβλημα της χώρας
Δικαιοσύνη: Το μεγαλύτερο πρόβλημα της χώρας
Η αναμόρφωση της δικαιοσύνης είναι απολύτως απαραίτητη, όχι απλά για την έξοδο από την κρίση, αλλά για την επιβίωση της χώρας.
Δικαιοσύνη: Το μεγαλύτερο πρόβλημα της χώρας
Πώς πετύχαμε την έξοδο από την κρίση
Πώς πετύχαμε την έξοδο από την κρίση
Η έξοδος από την κρίση και τα περιβόητα μνημόνια ήρθε περίπου αυτόματα όταν απλά αφήσαμε... τα χέρια από το πιλοτήριο. Όταν απλά παραιτηθήκαμε από την προσπάθεια να σώσουμε τη χώρα.
Πώς πετύχαμε την έξοδο από την κρίση
Οι αντίθετοι δρόμοι κοινωνίας πολιτικής
Οι αντίθετοι δρόμοι κοινωνίας πολιτικής
Μια μάχη για την εξουσία που δεν αφορά την κοινωνία. Οι πολίτες έχουν κουραστεί, έχουν απογοητευτεί, γυρνούν την πλάτη στην «πολιτική» και κοιτούν τη ζωή τους, την οικογένειά τους, τη δουλειά τους.
Οι αντίθετοι δρόμοι κοινωνίας πολιτικής
Βελτίωση της οικονομίας: Ναι μεν, αλλά…
Βελτίωση της οικονομίας: Ναι μεν, αλλά…
Η ανάκαμψη είναι περιορισμένη και διστακτική και παραμένει μακριά από αυτό που θα περίμενε κανείς ότι θα ακολουθήσει μετά από μια δεκαετία μεγάλης ύφεσης.
Βελτίωση της οικονομίας: Ναι μεν, αλλά…
Όχι στα κόμματα των οπαδών του χθες
Όχι στα κόμματα των οπαδών του χθες
Τα κόμματα φαίνεται πως έχουν χάσει κάθε επαφή με όλο αυτό το κομμάτι της κοινωνίας. Εργάζονται και απασχολούνται μόνο για τους οπαδούς, τους οπαδούς του χθες που όλο και συρρικνώνονται.
Όχι στα κόμματα των οπαδών του χθες
Μια ιστορία σκληρού νεοφιλελευθερισμού
Μια ιστορία σκληρού νεοφιλελευθερισμού
Κάποτε υπήρχε μια χώρα όπου όλα τα παιδιά έκαναν, μεταξύ άλλων μαθημάτων, αγγλικά από το δημοτικό σχολείο. Ωστόσο κάτι δεν πήγαινε καλά καθώς ελάχιστα, αν όχι κανένα, από τα παιδιά δεν μάθαιναν αγγλικά στο σχολείο τους.
Μια ιστορία σκληρού νεοφιλελευθερισμού