Skip to main content

Όχι στα κόμματα των οπαδών του χθες

Όχι στα κόμματα των οπαδών του χθες
Φωτο: Eurokinissi

Στις κρίσιμες εκλογές του Ιανουαρίου 2015 περίπου 3,6 εκατομμύρια πολίτες, από τα 9.9 εκατ. που είχαν δικαίωμα ψήφου, επέλεξαν να απέχουν από την εκλογική διαδικασία. Η χώρα βρίσκονταν σε περιδίνηση και το 35%, ένα από τα υψηλότερα ποσοστά στην μεταπολίτευση, πήγε για καφέ ή μια δροσερή βουτιά.

Λίγους μήνες μετά, τον Σεπτέμβριο μετά την πανωλεθρία της πολιτικής Σύριζα, και την υπογραφή του τρίτου μνημονίου, ψήφισαν μόλις 5,4 εκατ. πολίτες και σχεδόν άλλοι τόσοι, 4,3 εκατομμύρια πολίτες, επέλεξαν να γυρίσουν την πλάτη τους στα κόμματα και να αφήσουν τους άλλους να κρίνουν το μέλλον τους και το μέλλον του τόπου.

Η διαφορά μεταξύ Σύριζα και Νέας Δημοκρατίας στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015 ήταν 400.000 ψήφοι: περίπου 1,92 εκατ. ψηφοφόροι επέλεξαν Σύριζα και 1,52 εκατ. τη ΝΔ.  

Υπάρχουν, χονδρικά, τρεις κατηγορίες ατόμων που δεν ψηφίζουν: αυτοί που θεωρούν ότι η ψήφος τους δεν μπορεί να κάνει τη διαφορά και δεν έχει καμία σημασία αν ψηφίσουν ή όχι, αυτοί που έχουν σιχαθεί τα κόμματα, την ακραία πόλωση και τον παλαιοκομματισμό, και τέλος, αυτοί που γνήσια αδιαφορούν για την πολιτική θεωρώντας την κάτι σαν χάσιμο χρόνου και οι οποίοι επικεντρώνονται στη ζωή και τον μικροκοσμό τους!

Όλοι αυτοί είναι εκεί έξω στους δρόμους και τις πλατείες και περιμένουν έναν λίγο διαφορετικό άνθρωπο. Έναν άνθρωπο που θα τους εμπνεύσει, και θα τους κάνει να καταλάβουν ότι η ψήφος τους μετράει! Ότι η αλλαγή, που τόσα χρόνια ακούμε και δεν βλέπουμε, βρίσκεται πραγματικά στο χέρι τους. Έναν άνθρωπο που δεν θα κατηγορεί αριστερά και δεξιά τους πάντες, μεταθέτοντας τις ευθύνες σε άλλους, αλλά θα τους παρουσιάσει τις δυνατότητες και τις προοπτικές του τόπου και το σχέδιό του για το πώς η ζωή μας θα γίνει καλύτερη. Έναν άνθρωπο που θα εμπνεύσει τους απολίτικους, που θα τους κάνει να συνειδητοποιήσουν ότι η πολιτική είναι η ζωή μας, είναι η κοινωνία στην οποία ζούμε, είναι η δουλεία μας και το μέλλον μας. Έναν άνθρωπο που θα δείξει ότι είναι άσκοπο και αδιέξοδο να προσπαθούμε μόνο για το ατομικό μας καλό αν αυτό δεν εντάσσεται και δεν υπηρετεί το γενικότερο καλό.  

Τον άνθρωπο που θα κάνει τα εκατομμύρια των πολιτών, που τώρα αδιαφορούν, να σταθούν στην ουρά με προσμονή, πίστη και αισιοδοξία ότι με την ψήφο τους η ζωή μας μπορεί να γίνει καλύτερη.

Τα κόμματα φαίνεται πως έχουν χάσει κάθε επαφή με όλο αυτό το κομμάτι της κοινωνίας. Δεν δείχνουν το παραμικρό ενδιαφέρον να τους φέρουν στο πλευρό τους. Εργάζονται και απασχολούνται μόνο για τους οπαδούς, τους οπαδούς του χθες που όλο και συρρικνώνονται.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Δικαιοσύνη: Το μεγαλύτερο πρόβλημα της χώρας
Δικαιοσύνη: Το μεγαλύτερο πρόβλημα της χώρας
Η αναμόρφωση της δικαιοσύνης είναι απολύτως απαραίτητη, όχι απλά για την έξοδο από την κρίση, αλλά για την επιβίωση της χώρας.
Δικαιοσύνη: Το μεγαλύτερο πρόβλημα της χώρας
Πώς πετύχαμε την έξοδο από την κρίση
Πώς πετύχαμε την έξοδο από την κρίση
Η έξοδος από την κρίση και τα περιβόητα μνημόνια ήρθε περίπου αυτόματα όταν απλά αφήσαμε... τα χέρια από το πιλοτήριο. Όταν απλά παραιτηθήκαμε από την προσπάθεια να σώσουμε τη χώρα.
Πώς πετύχαμε την έξοδο από την κρίση
Οι αντίθετοι δρόμοι κοινωνίας πολιτικής
Οι αντίθετοι δρόμοι κοινωνίας πολιτικής
Μια μάχη για την εξουσία που δεν αφορά την κοινωνία. Οι πολίτες έχουν κουραστεί, έχουν απογοητευτεί, γυρνούν την πλάτη στην «πολιτική» και κοιτούν τη ζωή τους, την οικογένειά τους, τη δουλειά τους.
Οι αντίθετοι δρόμοι κοινωνίας πολιτικής
Βελτίωση της οικονομίας: Ναι μεν, αλλά…
Βελτίωση της οικονομίας: Ναι μεν, αλλά…
Η ανάκαμψη είναι περιορισμένη και διστακτική και παραμένει μακριά από αυτό που θα περίμενε κανείς ότι θα ακολουθήσει μετά από μια δεκαετία μεγάλης ύφεσης.
Βελτίωση της οικονομίας: Ναι μεν, αλλά…
Μια ιστορία σκληρού νεοφιλελευθερισμού
Μια ιστορία σκληρού νεοφιλελευθερισμού
Κάποτε υπήρχε μια χώρα όπου όλα τα παιδιά έκαναν, μεταξύ άλλων μαθημάτων, αγγλικά από το δημοτικό σχολείο. Ωστόσο κάτι δεν πήγαινε καλά καθώς ελάχιστα, αν όχι κανένα, από τα παιδιά δεν μάθαιναν αγγλικά στο σχολείο τους.
Μια ιστορία σκληρού νεοφιλελευθερισμού