Σχολεία: Κενά και υποχρεωτικές υπερωρίες στο επίκεντρο των κινητοποιήσεων της ΟΛΜΕ

Με τις ελλείψεις εκπαιδευτικών, τα πολυπληθή τμήματα και τις υποχρεωτικές υπερωρίες να βρίσκονται στο επίκεντρο, αρχίζει η νέα σχολική χρονιά. Η ΟΛΜΕ (Ομοσπονδία Λειτουργών Μέσης Εκπαίδευσης) προχωρά από σήμερα, Παρασκευή, έως και τις 2 Οκτωβρίου σε δύο μορφές στάσεων εργασίας, θέτοντας παράλληλα εκ νέου το ζήτημα της αξιολόγησης.

Η πρώτη κινητοποίηση αφορά μονόωρες στάσεις εργασίας, με τις οποίες η Ομοσπονδία επιδιώκει να καλύψει συνδικαλιστικά τους εκπαιδευτικούς στους οποίους ανατίθενται υποχρεωτικές υπερωρίες για την κάλυψη κενών.

Η δεύτερη αφορά τρίωρες στάσεις εργασίας κατά την πρώτη ή τη δεύτερη βάρδια, στο πλαίσιο της αντίδρασης της ΟΛΜΕ στην εφαρμογή του νόμου 4823/2021 για την αξιολόγηση.

Μιλώντας στην ΕΡΤ, η γενική γραμματέας της ΟΛΜΕ, Φανή Πύρζα, ανέφερε ότι τα σχολεία ξεκινούν τη λειτουργία τους με ελλείψεις σε διδακτικό προσωπικό, συγχωνεύσεις και τμήματα που φτάνουν ακόμη και τους 28 μαθητές.

Όπως υποστήριξε, σε ορισμένες περιπτώσεις οι διευθυντές αναθέτουν υπερωρίες στους εκπαιδευτικούς προκειμένου να καλυφθούν οι ανάγκες. Περιγράφοντας την πίεση που δημιουργούν τα κενά, σημείωσε ότι ένας εκπαιδευτικός μπορεί να καλείται να μοιράσει το ωράριό του μεταξύ δύο σχολείων που χρειάζονται από 20 ώρες διδασκαλίας το καθένα.

Η ίδια διευκρίνισε ότι το ανώτατο όριο είναι οι πέντε ώρες υπερωριακής απασχόλησης την εβδομάδα και ότι οι περιπτώσεις στις οποίες οι υπερωρίες δεν πληρώνονται είναι σπάνιες. Η ΟΛΜΕ, ωστόσο, χαρακτηρίζει αυθαίρετη την υποχρεωτική ανάθεσή τους και υποστηρίζει ότι τα κενά πρέπει να καλύπτονται με προσλήψεις εκπαιδευτικών.

Ξεχωριστό μέτωπο παραμένει η αξιολόγηση. Σύμφωνα με τη γενική γραμματέα της Ομοσπονδίας, η προβλεπόμενη διαδικασία δεν οδηγεί σε ουσιαστική αποτίμηση του εκπαιδευτικού έργου, αλλά σε κατηγοριοποίηση των εκπαιδευτικών.

Η κ. Πύρζα ανέφερε ότι ο κλάδος ζητά αξιοπρεπείς σχολικές συνθήκες, συστηματική επιμόρφωση και αξιολόγηση του διδακτικού έργου από ομότιμους. Έτσι, το πρώτο κουδούνι συνοδεύεται από ένα νέο μέτωπο αντιπαράθεσης, με αιχμή τον τρόπο κάλυψης των κενών και το μοντέλο αξιολόγησης στα σχολεία.