Νίκος Παναγιωτόπουλος: Η κοινωνιολογία επιτελεί το ίδιο έργο με την ραπ

Όταν η κοινωνιολογία συνομιλεί με τη φωνή της πόλης. 

Πέρα από το αμιγώς επιστημονικό του έργο, ο καθηγητής Νίκος Παναγιωτόπουλος αναζητά, εδώ και καιρό, τρόπους που θα επιτρέψουν την ανανέωση της έννοιας και του ρόλου της κοινωνιολογίας και του σύγχρονου διανοούμενου. Σε αυτό το πλαίσιο, επανέρχεται με την έκδοση του νέου βιβλίου του με τίτλο Η Κοινωνιολογία συναντά τη Ραπ, από τις Εκδόσεις Κλειδάριθμος. 

Αποτελεί ένα νέο εγχείρημα που δεν φιλοδοξεί μόνο να διαβαστεί και να μείνει στα ράφια των βιβλιοθηκών, αλλά να επιστρέψει και να δράσει εκεί όπου γεννήθηκε: στους δρόμους των απλών πολιτών. 

Δεν πρόκειται για μια επιστημονική μελέτη. Είναι άλλη μια πράξη Δημόσιας Κοινωνιολογίας, όπως την έχει ονομάσει, μιας κοινωνιολογίας που αποσκοπεί  στην επιτέλεση μιας δημόσιας κοινωνικής λειτουργίας: της συλλογικής συνειδητοποίησης των κοινωνικών καταναγκασμών, και της αποτελεσματικής  άμυνας στην ατομική και συλλογική χειραγώγηση. 

Ο συγγραφέας προτείνει την ιδέα πως ο κοινωνιολόγος και ο ράπερ επιτελούν, με διαφορετικά μέσα, μια παρόμοια λειτουργία: κατονομάζουν και αναδεικνύουν το κοινωνικό.  Εκεί που ο κοινωνιολόγος χρησιμοποιεί τη θεωρία και την έρευνα για να αναλύσει τις δομές και τους καταναγκασμούς τους, ο ράπερ, ως κοινωνιογράφος, ως κοινωνιολογικός πληροφορητής, χρησιμοποιεί τον βιωματικό στίχο για να κάνει αισθητό συχνά το ίδιο «αντικείμενο». Και οι δύο μαζί καταγράφουν συχνά «τα ίδια τα πράγματα», ως σύγχρονοι δημόσιοι συγγράφεις.  

Οι «ρίμες» μέσα στις μορφές της ραπ, ως εκδηλώσεις βιωματικής, αυθόρμητης κοινωνιολογίας, προσδίδουν συμβολική δύναμη στην επιστημονική ανάλυση όταν συνδέονται μαζί της. Ο Νίκος Παναγιωτόπουλος προτείνει μια σύνθεση ιδιοτήτων αλλά και μια πρόσκληση να συνδράμουν και άλλοι αυτή την προοπτική που εγκαινιάζει το εν λόγω βιβλίο: τη δημιουργία του συλλογικού δημόσιου συγγραφέα.