39χρονος παράτησε δουλειά με μισθό 4.300 ευρώ και εταιρικό αυτοκίνητο για να γίνει υδραυλικός - Γιατί το έκανε
Σε μια εποχή που η αγορά εργασίας, η οποία έχει ψηφιοποιηθεί σε μεγάλο βαθμό, ωθεί χιλιάδες επαγγελματίες προς εταιρικά περιβάλλοντα που κυριαρχούνται από δείκτες απόδοσης και εβδομαδιαίες ποσοστώσεις, η πορεία του Χοσέ Ναβάρο ανατρέπει τις συνήθεις προσδοκίες.
Μετά από δεκατέσσερα χρόνια στον τομέα της μίσθωσης και πώλησης αυτοκινήτων, αυτός ο επαγγελματίας από τη Βαλένθια αποφάσισε να εγκαταλείψει μια εδραιωμένη καριέρα σε διευθυντική θέση για να φορέσει τη φόρμα εργασίας, να αναλάβει τη σκυτάλη της οικογενειακής επιχείρησης και να ξαναρχίσει ως αυτοαπασχολούμενος υδραυλικός, όπως αναφέρει δημοσίευμα του ισπανικού περιοδικού El español.
Ως πωλητής στον τομέα της αυτοκινητοβιομηχανίας, ο Navarro απολάμβανε συνθήκες που οι περισσότεροι θα χαρακτήριζαν ως «ιδανικές». Είχε καινούργιο εταιρικό αυτοκίνητο κάθε ενάμιση χρόνο, πληρωμένα καύσιμα και μέσο μισθό γύρω στα 2.000 ευρώ τον μήνα. Στους καλύτερους μήνες του, χάρη στις προμήθειες από χρηματοδοτήσεις και μαζικές πωλήσεις, τα ποσά έφταναν σε εξαιρετικά υψηλά επίπεδα: «Έφτασα να κερδίζω, στον καλύτερο μήνα μου, 4.300 ευρώ από τον μισθό μου, μια περιουσία», θυμάται.
Από την άλλη πλευρά, ωστόσο, υπήρχε μια συνεχής πίεση. «Η δουλειά του πωλητή είναι πολύ σκληρή: κάθε μήνα με στόχους, πάντα όλο και περισσότερο, και ποτέ δεν είναι αρκετά», ομολογεί.
Πότε έγινε η αλλαγή στην οπτική του
Ο αντίκτυπος της πανδημίας αποτέλεσε το οριστικό έναυσμα για να επανεκτιμήσει τις προτεραιότητές του, να εγγραφεί σε ένα πρόγραμμα επαγγελματικής κατάρτισης για να αποκτήσει τη θεωρητική βάση και να αναλάβει τη διαχείριση του επαγγέλματος που έμαθε από τον πατέρα του.
Η πραγματική αλλαγή στην περίπτωση του Ναβάρο αφορά στον τρόπο με τον οποίο μεταφράζει την επαγγελματική επιτυχία αφότου εγκατέλειψε το μοντέλο της μισθωτής εργασίας.
Αντίθετα με την παραδοσιακή εταιρική κουλτούρα που δίνει προτεραιότητα στην ασφάλεια του μηνιαίου μισθού, ο υδραυλικός αντιπαραθέτει την ανεκτίμητη αξία της ελευθερίας στο ωράριο και της αυτονομίας στο πρόγραμμά του.
«Αν μου προσέφεραν σήμερα μια θέση μισθωτού και μου έδιναν 4.000 ευρώ τον μήνα, δεν θα έφευγα, και αυτό δεν σημαίνει ότι κερδίζω περισσότερα», επισημαίνει.
Η δυνατότητα να καθορίζει τις δικές του αμοιβές, να απορρίπτει πελάτες που προσπαθούν να παζαρέψουν τις τιμές ή να προσαρμόζει το ωράριο εργασίας του ώστε να συνδυάζει την επαγγελματική με την οικογενειακή ζωή αποτελούν πλεονεκτήματα που καμία εταιρεία δεν μπορεί να αντισταθμίσει με οικονομικά κίνητρα.
Τα τεχνικά επαγγέλματα επιστρέφουν
Η εμπειρία του Χοσέ Ναβάρο καταδεικνύει επίσης ένα κρίσιμο φαινόμενο στη σημερινή οικονομία και εργασία: την αντίθεση ανάμεσα στον κορεσμό του τομέα των υπηρεσιών και στην ανησυχητική έλλειψη εξειδικευμένων επαγγελματιών, π.χ. υδραυλικού, ηλεκτρολόγους κλπ.
«Στο κατάστημα των εργαλείων μου είπαν: “Ευτυχώς που αναλαμβάνεις εσύ, γιατί εδώ ο κόσμος συνταξιοδοτείται και δεν επιστρέφει πλέον κανείς”», εξηγεί αναφερόμενος στην απουσία της νέας γενιάς επαγγελματιών.
Τελικά, η ιστορία του Ναβάρο επιβεβαιώνει ότι η επαγγελματική ευημερία και η οικονομική ευρωστία δεν εξαρτώνται από μια εταιρική επαγγελματική κάρτα, αλλά από την εξειδίκευση σε ένα κομβικό τεχνικό επάγγελμα που διεκδικεί και πάλι τη θέση του στη σύγχρονη κοινωνία.