Χρόνια ασθένεια και εργασία: Πόσο πρόθυμες είναι οι επιχειρήσεις να προσαρμοστούν;
Η παραγωγικότητα είναι ένα πολύ σημαντικό ζήτημα για κάθε επιχείρηση, αφού η αυξημένη παραγωγικότητα καθορίζει σε μεγάλο βαθμό την εξασφάλιση του κέρδους. Τι γίνεται όμως σε περιπτώσεις όπου η συνολική απόδοση των εργαζομένων επηρεάζεται από εκείνους που πάσχουν από σοβαρές ή μακροχρόνιες ασθένειες, όπως ο καρκίνος;
Οι εργαζόμενοι που είναι αντιμέτωποι με θέματα υγείας τέτοιου βεληνεκούς δεν είναι ανίκανοι να δουλέψουν, ούτε έχουν λιγότερες δεξιότητες από έναν υγιή και αρτιμελή εργαζόμενο λόγω των αδυναμιών τους. Ωστόσο, ακριβώς επειδή βιώνουν μια καθημερινότητα που έχει άλλες απαιτήσεις που απαιτούν περισσότερο χρόνο και συγκεκριμένες συνθήκες, οι εργοδότες οφείλουν να το αναγνωρίσουν αυτό και να μη το αγνοούν, κρατώντας μια όσο το δυνατόν γίνεται πιο αντικειμενική στάση όταν πρόκειται να προσλάβουν ένα άτομο με κάποιο θέμα υγείας.
Τι συμβαίνει όμως στη πράξη
Αυτό που παρατηρείται, όμως, δεν είναι τόσο η προσπάθεια από μέρους των επιχειρήσεων να δημιουργήσουν περιβάλλοντα εργασίας που θα κρίνονται κατάλληλα και για τους ασθενείς εργαζόμενους, αλλά η καθημερινή δοκιμασία των εργαζομένων αυτών να προσαρμοστούν στις ήδη υπάρχουσες συνθήκες της δουλειάς τους.
Η Κρίστελ μίλησε στη Le Monde για τις επανειλημμένες αιτήσεις που έκανε προκειμένου να μετατεθεί σε ένα γραφείο κοντά στο σπίτι και τη καθημερινότητα της στη δουλειά ως άτομο που πάσχει από πολλές χρόνιες φλεγμονώδεις νόσους, οι οποίες της επιφέρουν αρκετά έντονους πόνους.
«Φοβάμαι ότι θα απολυθώ λόγω ακαταλληλότητας. Κάνω συνεχώς προσπάθειες για να αποδείξω τις ικανότητές μου, αλλά βλέπω καθαρά ότι οι απουσίες μου δημιουργούν πρόβλημα. Επί χρόνια ήταν τροχοπέδη για την καριέρα μου. Τώρα αποτελούν και απειλή για τη θέση μου», δήλωσε η ίδια.
Κάτι πολύ σημαντικό που ανέφερε επιπρόσθετα είναι η άγνοια που υπάρχει στα τμήματα ανθρώπινου δυναμικού σε θέματα υγείας, όπως νευρολογικές παθήσεις ή long Covid, όπως και η λιγοστή ή μηδαμινή βούληση από μέρους τους να προσαρμόσουν, έστω και ελάχιστα, τις θέσεις εργασίας στα μέτρα των εργαζομένων αυτών.
Ως προς την ιεραρχία, υπάρχει ένα «αόρατο» προκαθορισμένο όριο, αφού σε πολλές περιπτώσεις, ανεξάρτητα από το διάστημα που εργάζονται σε μια δουλεία, δεν είναι σε θέση να αναλάβουν κάποιες επιπλέον ευθύνες. «Καταλαβαίνουμε ότι για μικρές επιχειρήσεις, όπως ένα κομμωτήριο, είναι αδύνατο να προτείνουν νέα καθήκοντα ή να κάνουν επανατοποθετήσεις σε άλλη θέση. Για άλλες όμως θα ήταν απολύτως εφικτό» εξηγεί η Κρίστελ.
Το απρόοπτο των ασθενειών
Οι εργοδότες εστιάζουν ιδιαίτερα πολύ στη παραγωγικότητα. Όταν όμως ανοίγει το θέμα για την απόδοση των ασθενών εργαζομένων, υπάρχει η προκατάληψη ότι θα είναι σίγουρα μειωμένη η απόδοση του, συγκριτικά με εκείνων που χαίρουν άκρας υγείας, ενώ έχει παρατηρηθεί ότι πολλοί ασθενείς που επιστρέφουν ξανά στον χώρο εργασίας έπειτα από ένα χρονικό διάστημα, δεν είναι αποδοτικοί στον ίδιο βαθμό με παλαιότερα.
Αυτό δεν επηρεάζει μόνο τους εργοδότες ως προς τις προσλήψεις, αλλά και τις ομάδες εργασίες, καθώς οι συνάδελφοι μαθαίνουν να δουλεύουν σε μια αβέβαιη συνθήκη, με το ενδεχόμενο να επωμιστούν επιπλέον δουλειά επειδή απρόοπτα μπορεί να λείψει ο ασθενής συνάδελφος.