ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΠΟΥΣ

«Κάθε αρχή και δύσκολη», λέει μια παροιμία, ενώ μια άλλη, ακόμα πιο εύστοχη στην περίπτωση των νέων διατάξεων για τις εργασιακές σχέσεις, θυμίζει ότι «στην αναμπουμπούλα ο λύκος χαίρεται».

Να ενημερώνονται οι καταναλωτές για το τι αγοράζουν και τι βάζουν στο τραπέζι τους; Να είναι αυτές οι πληροφορίες απλές και κατανοητές; Η απάντηση προφανώς είναι «ναι» και στα δύο ερωτήματα, υπό την προϋπόθεση, όμως, ότι αυτές οι συνοπτικές πληροφορίες να μη διαστρεβλώνουν τελικά την πραγματικότητα.

Είναι, πλέον, παγιωμένη αντίληψη σε όλη την Ευρώπη, ότι το αποτελεσματικό αντίδοτο στη στεγαστική κρίση, είναι η κάλυψη της ζήτησης, δηλαδή μέτρα που θα τονώσουν την προσφορά κατοικίας, με ειδική μέριμνα (κοινωνική κατοικία) για τα πιο χαμηλά εισοδήματα.

Υποβλήθηκε στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή η πρόταση της Ελλάδας για αναθεώρηση του Εθνικού Σχεδίου Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας «Ελλάδα 2.0», σύμφωνα με το χρονοδιάγραμμα που είχε συμφωνηθεί.

Μπορεί να ακούγεται, πλέον, μονότονο, αλλά ουδείς μπορεί να κλείσει τα αυτιά στα στοιχεία που «φωνάζουν» και αναδεικνύουν το εύρος και την ένταση της στεγαστικής κρίσης, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Ένα ακόμα σήμα στέλνει η κτηματαγορά προς πάσα κατεύθυνση, «φωνάζοντας» ότι στεγαστική κρίση δεν πρόκειται να «σβήσει», αλλά θα απαιτηθούν καίριες παρεμβάσεις με το χαρακτήρα του επείγοντος.    

Η αλήθεια είναι ότι η πανδημία λειτούργησε ως καταλύτης για τη μετάβαση του σκληρού πυρήνα του Κράτους στην ψηφιακή εποχή με μάλλον συνοπτικές διαδικασίες. Για παράδειγμα, μέχρι πριν από μια πενταετία ελάχιστοι πίστευαν ότι οι συναλλαγές με την εφορία θα μπορούσαν να γίνουν μπροστά στην οθόνη ενός υπολογιστή, χωρίς να χρειάζεται πολύωρη αναμονή σε κάποια ουρά, μπροστά σε κάποιο γκισέ.

Τίτλοι τέλους πέφτουν από αύριο, 1η Νοεμβρίου, στο «Καλάθι του Νοικοκυριού», το οποίο μας… συνόδευσε τη δύσκολη περίοδο των «εκρηκτικών» αυξήσεων σε τρόφιμα κι άλλα είδη ευρείας κατανάλωσης.

«Κάθε πέρσι και καλύτερα», λέει το ρητό που ταιριάζει γάντι στην εικόνα των ληξιπρόθεσμων οφειλών προς την εφορία. Από την αρχή της χρονιάς μέχρι τον Αύγουστο, τα νέα φορολογικά χρέη έφτασαν τα 5,704 δισεκ. €, ενώ πέρυσι την ίδια περίοδο ανέρχονταν σε 4,244 δισεκ. € (αύξηση κατά 34,40%).

Το σοκ της πανδημίας ήταν πρωτοφανές και δικαίως έγιναν συνειρμοί με το μεγάλο κραχ του 1929. Με αυτό το δεδομένο και παρά τις γκρίνιες κάποιων Βόρειων, η Ευρώπη αποφάσισε έστω με καθυστέρηση να κινηθεί συντεταγμένα και να ενεργοποιήσει ένα «πακέτο»- μαμούθ 650 δισ ευρώ, που στόχο δεν είχε μόνο να στηρίξει τις οικονομίες και τις κοινωνίες, αλλά και να χρηματοδοτήσει μεταρρυθμίσεις, που θεωρητικά θα μπορούσαν να θωρακίσουν την Ευρώπη από ανάλογες κρίσεις. Επετεύχθη ο στόχος; Όχι ακριβώς.

Με το χρονόμετρο να μετράει αντίστροφα για την ανακοίνωση από την Κομισιόν της δέσμης μέτρων για τη στεγαστική κρίση στην Ευρώπη, η Αθήνα προετοιμάζει τον δικό της φάκελο. Όπως άφησε να εννοηθεί ο πρωθυπουργός μετά το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, πρόθεση της Αθήνας είναι να διεκδικήσει κατ’ αρχάς περισσότερη ευελιξία στα υφιστάμενα ευρωπαϊκά προγράμματα. Στόχος είναι αφενός να ανακατευθυνθούν αδιάθετα κονδύλια σε δράσεις στεγαστικής πολιτικής, αφετέρου να αλλάξει ο χαρακτήρας υφιστάμενων προγραμμάτων έτσι ώστε π.χ. να χρηματοδοτούνται απλές επισκευές κατοικιών και όχι κατ’ ανάγκη οι ενεργειακές αναβαθμίσεις.

«Στοπ» αντισυνταγματικότητας έβαλε το ΣτΕ σε ένα από τα νομικά όπλα που έχει στη διάθεση της η ΑΑΔΕ για την αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής, κυρίως την αποτροπή απώλειας εσόδων από απάτες ΦΠΑ.